Den of Dragon

The opposite of fear

2010-12-17T07:50:00.000-08:00

"Do you remember the night, Xeo, when we sat with Ariston and

Alexandros and spoke of fear and its opposite?"

I said I did.

"I have the answer to my question. Our friends the merchant and the

Scythian have given it to me."

His glance took in the fires of the camp, the nations of the allies

clustered in their units, and their officers, whom we could see, like us

approaching from all quarters the king's fire, ready to respond to his needs

and receive his instructions.

"The opposite of fear," Dienekes said, "is love."

From the book "Gates of Fire" by Steven Pressfield

Yttligare ett steg närmare total jävla utfrysning

2009-12-19T14:01:00.000-08:00

"As i was going up the stair, i met a man who wasn't there... He wasn't there again today. I wish... I wish he'd go away..."

Anafranil 75 mg.

2009-11-08T13:14:00.000-08:00

Yine yorgun uyandım ama bu sefer sabah olmamıştı. Etraf kapkaranlık. Bir gariplik vardı ama ne olduğunu tam olarak çözebilmiş değildim. Uzanıp ışığı yaktığımda ise karşımda ölü dünyayı gördüm. Nerede olduğumu anlamam için biraz zaman geçmesi gerekti. Evet, odamdaydım fakat burası benim odamdan daha çok, odamın yıpratılmış bir siluetine benziyordu. Gözlerimi odanın içinde gezdirdim bir süre. Duvarlar çok kusurlu görünüyordu. Belki normalde de bu kadar kusurluydu ama sanki ben bu kusurlarını görmezden geliyormuşum gibi hissediyordum o anda. Tavan ile duvarların birleştiği çizgilere yapılmış olan kartonpiyerlere baktığımda ise hayatımda daha çirkin çok az şey gördüğümü düşündüm. Renkler daha önce de bu kadar donukmuydu? Yoksa gözlerim, Raistlin'in yanlızca ölüm gören gözlerine mi dönüşmüştü? Tavan ne kadar da basık geliyordu o an ve sanki üzerinde kocaman derin çatlaklar var gibi. Bu kadar çirkin görüntülere karşın, kendimi bütün ön yargılardan arınmış gibi hissediyordum. Sanırım şöyle anlatırsam yanlış olmaz: Baktığım her şeyi sanki ilk defa görmüş gibi, güzel ya da çirkin olduğunu düşünmeden, kısacası kendisi hakkında hiç bir yargı sahibi olmadan görüyor gibiydim. Kafamı aşağı doğru çevirdiğimde ise o kutuyu gördüm, yatağımın yanındaki komodinin üzerinde duruyordu: Anafranil 75mg. Ah evet, ilaçlarımı almayı unutmuşum.

Yoksunluk

2009-01-29T12:33:00.000-08:00

Bu yoksunluğun verdiği acı diğer acılardan beter. Sadece duygularla alakalı olan birşeyin bünyemi bu derece etkileyebileceğini düşünemezdim bile ama oluyor işte... Sürekli midem bulanıyor, geceleri uyku tutmuyordu veya ben uykuyu tutmuyordum. Uyursam şayet rüyalar gayet tatlı geliyordu, tam uyandığın anda bir an için bile olsa tüm yoksunluktan arınmış olursun, o an sanki dünyaya yeni gelmiş gibisindir, ne bir dert ne bir tasa... Bir sonraki saniye içinde ise bütün anılar yüklenir ve yine yoksunlukla başbaşa kalırsın, yine miden bulanmaya, vücuduna dikenler batmaya başlar. Kupkuru ağzımda pas tadı... Belki gerçekten de paslanmıştır, doğru dürüst kullanmıyorum ne zamandır, neden paslanmasın ki. Kendi dövdüğüm pala yanıbaşımda duruyordu, elime alıp soğuk metalin serinleticiliğine teslim ettim kendimi. Metal, vücut ısıma tecavüz edip onu uzaklaştırırken, bir kez daha mantıklı bir şekilde düşünmeye çalıştım ama olmadı. Bu sefer de mantıksız düşünmeye çalıştım, bu sanki daha iyi gibiydi ama daha zordu, bıraktım. Ben bırakınca pala elimden düştü. Ağlayacak gibi oluyordum, gözlerim kızarıyordu ancak ağlayamıyordum. Kendi kendime sordum, neden ağlayacak gibi olup ağlayamıyorsun? Çünkü ağlamak için bir sebebim yok... Aşk yoksunluğu da mı ağlatamaz seni? Ağlatamaz, zaten beni sevseydi gitmezdi, beni sevmeyen biri için de ağlamak mantıksızdır. Gerçek şu ki ne kadar mantıksız da olsa bir şekilde ağlayıp içimi boşaltmam lazımdı. Böylece aradım sevgili kişiyi ve olanca sevgisizliğiyle beni payladı. Her zamanki abuk sabuk saçma sapan şeylerden bahsetti. Alttan alarak egosunu şişirdim, sonrasında ise sinsiliğimi kullanarak eve gelmesi için ikna ettim. Yarım saat sonra geldi, kötü göründüğümden falan bahsetti. Umursamadım, bu kata kadar çıktığı için susayacağını biliyordum. İçecek birşeyler getirdim. Her zaman güvenilir bir insan olduğumu bildiği için bir dikişte içti. Ben ise kendimi o kadar da güvenilir hissetmiyordum o sırada. Meyve suyuna karıştırdığım uyku haplarımın boşvermişlik ve uyku yaratacağını biliyordum. Hepten sıkıcı bir muhabbet açarak ilaçların etkisini psikolojik olarak arttırdım. Az bir zaman sonra güvenle uykuya daldı, sorgulamaya fırsatı bile olmamıştı. Yatağa güzelce yatırıp palamı kullanarak boynunu yavaş yavaş kestim. Kanı ilk önce fışkırarak akıyordu fakat bir süre sonra yavaş yavaş süzülerek dindi. Vücudunun bütün sıcaklığı ve bu vücudun taşıdığı ruh, kanıyla birlikte akıp gitti. Sonunda ağlayabilir,rahatlayabilirdim. Artık ağlamak için bir nedenim vardı...

Kara Gül 2

2008-07-15T11:08:00.000-07:00

Kırık dökük kalp parçaları; tuz ve buz. Bu, kalbin ilk kırılışıydı. Üzgündü. Bilseydi ki bundan sonra daha çok kez kırılacak, o zaman üzülmezdi bu kadar belki de. Lakin herşeyin ilk seferi en zoruydu işte. Tuzu ve buzu yığdı önüne, şöyle bir baktı. İnce ince işleyerek yeni bir kalp yapabilirdi fakat eksik parçalar vardı. Elbet eksik parçalar olacaktı, bu kayıp parçalar yerine de koyacak birşeyler bulacaktı artık. İşe koyuldu. Parçaları kanıyla, teriyle ve gözyaşıyla birleştirdi, dokudu ve sağlamlaştırdı. Eksik parçaların yerine de altın koydu, gümüş koydu, bazen kömür uygundu, onu koydu. Altın da olsa kömür de, hiçbiri kalbin canlı parçaları kadar iyi değildi fakat yapılabilinecek olanın en iyisi buydu. Eğer kalbini geri istiyorsa, bu şekilde geri alacaktı. En sonunda kalp tamamlandı. Belki de çok uzun zaman geçmişti. Bu karanlık çöl dünyasında zamanın bir önemi yoktu. Dışarısı bıraktığı gibiydi; toz, duman ve kara gül. Belki bunca çürümüşlüğün arasında olmasa, güzel görünmeyecek kara gül. Dikenlerini vücuduna saplayan, kalbini parçalayan, onu değiştiren güzellik. Ah! İşte orada, kar kadar sade ve katıksız. Kapılma yeniden dedi kendi kendine ufaklık. Daha yeni birleştirmedin mi kalp parçalarını? Bekledi uzun uzun, bekledi sabırla. Bekledi ki yeni kalbine alışsın, dikenlerin açtığı yaralar iyileşsin. Bilmez ki bazı yaralar asla iyileşmez. Aynı, kalbinin içinde soğuk metal ve kömür parçaları olduğu gibi.

The Five Faces of Hecate

2008-06-29T04:35:00.000-07:00

by Luis Royo

Candelabra

2008-06-29T04:28:00.000-07:00

by Victoria Francés

Azul Génova

2008-06-25T09:45:00.000-07:00

by Victoria Francés

Black Diamonds

2008-06-25T09:43:00.001-07:00

red dragon burning again and dragging down stars
and fallen angels down from the heavens to the newborn world,
to fulfill the prophecy and be the force to see.
red dragon flying now and casting down stars
and ancient angels down from the heavens to the burning earth,
to fulfill the prophecy
and be the force in man once again, as it was in the beginning.
the diamonds gimmering in the darkness, to be the stars in the night.
black pearls will shine so bright, of the draconian might.

Dünya'nın sonu...

Morning Star

2008-06-25T09:39:00.000-07:00

red dragon from the first morning of time,
red dragon of ancient depths of the mind,
rise up from the abyss of ignorance,
coil into the existence of the blind.
morning star please bear your light,
through the day to next night.
fallen one who stole the spark,
bring it into the dark.
o typhon apep lothan
o drakon typhon apep lothan
morning star please bear your light,
through the day to next night.
fallen one who stole the spark,
bring it into the dark.
dragons of tomorrow flying to their babel of yesterday,
they open the seal of sorath and release the eleventh ray.

Ejderha'nın yükselişi...

The Opening

2008-06-13T11:29:00.000-07:00

Lepaca draconis nox tarados

Ejderhanın doğuşu...

Kara Gül 1

2008-02-10T13:47:00.000-08:00

Loş bir odada tek başınaydı ufaklık, karşısında beyaz duvar ve üzerinde kendi gölgesi. Yağmur damlalarının camlara vuruş sesi dışındaki sessizlik. Camın kenarından dışarıya baktığında onu ilk defa fark etti. Kara bir gül... Tek başına arazinin üzerinde rüzgardan sallanarak ve korkak bir şekilde duruyordu. Kim ekti acaba onu diye düşündü ufaklık. Buraya kimse bir şey ekmezdi ki, kimse geçmezdi bile. Küçük bir ihtimal bile olsa bu ıssız topraklara rüzgarla sürüklenen bir tohumdan oluşma şansı da vardı. Herşey mümkün diye düşündü ufaklık ve omuz silkti, omuzlarındaki kararsızlıkları dökmek için. Böylece dışarı çıktı, sağanak yağan yağmura ve sığınmadan esen rüzgara. Kara gülün yanına gitti. Önce biraz bakıştılar, gül sanki davetkar bir şekilde duruyordu, ne kadar da güzeldi. Bundan cesaret alan ufaklık elini ona doğru uzattı. Tam dokunacakken, gül bir oyun oynadı ve bu ıssız araziye sürüklenişin bütün öfkesiyle orada onu sevebilecek tek kişiye bütün dikenlerini sapladı. Ufaklığın kalbi kırıldı. Kalp parçacıklarını da toplayarak eve doğru koştu. Ağlıyordu, bunu haketmemişti ama farkında değildi. Gülün öfkesi ona değildi ama ne farkederdi, kalp tuzla buz olmuştu.

The Witch

2008-02-04T13:54:00.000-08:00

by Victoria Francés

Like a Leaf

2007-12-29T12:57:00.001-08:00

Lake of Tears - Like a Leaf

A morning breeze through my window
Some sun rays gone strange
There is one on my pillow
Waiting for someone to wake
Waiting for someone to break

Makes me feel just like a leaf

Like a leaf in the breeze
In the morning but still asleep
Slowly falling to the ground
Without a sound

Morning breaks in the shadows
And mist from the near lying lake
Making shapes of the willows
Outside my window they wait
Waiting for someone to take

Makes me feel just like a leaf

Like a leaf in the breeze
In the morning but still asleep
Slowly falling to the ground
Without a sound

I say please, please believe me
If I would stay just for the day
I would always be around

Slowly falling to the ground
Without a sound

Ghost of a Rose

2007-12-10T13:44:00.000-08:00

Ghost of a Rose

The valley green was so serene
In the middle ran a stream so blue...
A maiden fair, in despair, once had met her true love there and she told him...
She would say...
"Promise me , when you see, a white rose you'll think of me
I love you so,
Never let go,
I will be your ghost of a rose..."

Her eyes believed in mysteries
She would lay amongst the leaves of amber
Her spirit wild, heart of a child, yet gentle still and quiet and mild and he loved her...
When she would say...
"Promise me , when you see, a white rose you'll think of me
I love you so,
Never let go,
I will be your ghost of a rose..."

When all was done, she turned to run
Dancing to the setting sun as he watched her
And ever more he thought he saw
A glimpse of her upon the moors forever
He'd hear her say...
"Promise me , when you see, a white rose you'll think of me
I love you so,
Never let go,
I will be your ghost of a rose..."

Blackmore's Night - Ghost of a Rose

Sadece okul tarafından değil yaşamın her noktasında sınanmaktayım şu sıralar, deliliğin eşiğinde geziniyorum.